Thuja occidentalis ‘Malonyana Aurea’ – smukła, wąskokolumnowa tuja o złocistych igłach. Szybko rośnie, świetna na żywopłoty i szpalery, a także do donic na tarasie. Preferuje słońce oraz żyzną, umiarkowanie wilgotną glebę.
Koszt wysyłki: od 10,00 zł
Numer katalogowy: 14864737
Kod producenta: MAGC3ZYWMALAUR
Stan magazynowy: 
Kod EAN: 5905602620524
Waga: 3,00 kg
Wysokość sadzonki bez doniczki 50-70: 
Rozmiar doniczki C2 - 2 litrowa: 
Pokrój: bardzo wąski, kolumnowy (świetny „pionowy akcent”)
Barwa: żółta / złocista przez cały sezon (iglaki zimozielone)
Wzrost: szybkorosnący
Wymiary: po ok. 10 latach ok. 3 m wysokości i ok. 0,5 m szerokości, docelowo zwykle 5–10 m
Stanowisko: słoneczne
Gleba: żyzna, umiarkowanie wilgotna; pH od kwaśnego do obojętnego
Mrozoodporność: strefa ok. 5a
Szukasz rośliny, która wprowadzi złoty kolor do ogrodu przez cały rok, a jednocześnie nie zabierze miejsca? Żywotnik zachodni ‘Malonyana Aurea’ to wąskokolumnowa tuja o bardzo eleganckiej sylwetce – wygląda jak „zielony (złoty) filar”, który porządkuje kompozycję i dodaje jej wysokości.
Odmiana rośnie szybko i zachowuje smukły pokrój przez lata. To dlatego jest tak ceniona na żywopłoty wysokie i szpalery – pozwala uzyskać efekt osłony bez tworzenia „ściany” zajmującej pół ogrodu. Złociste ulistnienie pięknie kontrastuje z roślinami o ciemnej zieleni (cisy, świerki, laurowiśnie) i świetnie rozjaśnia rabaty także zimą.
Najlepiej sadzić ją w pełnym słońcu – wtedy wybarwia się najmocniej. Lubi glebę żyzną i umiarkowanie wilgotną (bez zastoin wody). Dobrze znosi cięcie, więc łatwo utrzymać równy, gęsty kształt w żywopłocie lub prowadzić ją jako pojedynczy, geometryczny akcent.
Złoty kolor przez cały rok – rozjaśnia ogród również zimą, kiedy większość roślin „znika”.
Mega smukły pokrój – idealna tam, gdzie liczy się miejsce: wzdłuż ogrodzenia, przy podjeździe, przy tarasie.
Top odmiana na wysoki żywopłot – daje osłonę i prywatność, a przy tym nie robi szerokiej „ściany”.
Dobrze znosi formowanie – łatwo utrzymać równy kształt (szpaler, geometryczne linie).
Uniwersalne zastosowanie: żywopłoty, szpalery, soliter, grupy, a nawet pojemniki.
Sadzenie: najlepiej wiosną lub jesienią; w pojemniku można sadzić cały sezon (przy regularnym podlewaniu).
Rozstawa:
żywopłot gęsty: co 50–60 cm
szpaler luźniejszy: co 70–90 cm
Podlewanie: regularnie po posadzeniu (pierwszy sezon kluczowy), później w suszy. Zimą w bezmroźne dni warto podlać, jeśli jest bardzo sucho.
Nawożenie: wiosną nawóz do iglaków; kończyć nawożenie azotowe najpóźniej w lipcu/sierpniu.
Cięcie: 1–2 razy w roku (wiosna + ewentualnie lato), skracając przyrosty dla zagęszczenia.
Żywopłot i szpaler (nowoczesny, klasyczny, formalny)
Soliter – pojedynczy „złoty słup” jako punkt kompozycji
Grupy i kompozycje pokrojowe – kontrast barw i form
Donice / tarasy / balkony (szczególnie przy nowoczesnej architekturze)
Tak. To odmiana o bardzo wąskim, kolumnowym pokroju, więc daje wysoką osłonę przy mniejszej szerokości niż wiele innych tuj. Dobrze znosi cięcie i zagęszczanie.
Najczęściej sprawdza się:
gęsty żywopłot: 50–60 cm
standardowy: 60–80 cm
szpaler luźniejszy / pojedyncze akcenty: 80–120 cm
Im żyźniejsza gleba i lepsze podlewanie, tym rośliny szybciej „zamkną” żywopłot.
Zazwyczaj rośnie szybko, ale tempo zależy głównie od:
ilości słońca,
wilgotności podłoża (bez przesuszeń),
żyzności gleby i nawożenia.
W dobrych warunkach przyrosty są wyraźne co sezon; w słabszych – rośnie wolniej i może gorzej się wybarwiać.
Słońce (minimum pół dnia światła) – wtedy utrzymuje złociste wybarwienie.
W półcieniu będzie bardziej zielonkawo-żółta i mniej intensywna kolorystycznie.
Najlepiej:
żyzna, próchniczna,
umiarkowanie wilgotna,
przepuszczalna, bez zastoin wody.
Na bardzo piaszczystych glebach wymaga częstszego podlewania i ściółkowania, a na ciężkich – poprawy struktury (piasek, kompost, drenaż).
Nie musi mieć bardzo kwaśnej jak borówki. Dobrze rośnie w zakresie lekko kwaśnym do obojętnego. Najważniejsze są: żyzność, wilgoć i brak „bagna”.
wiosna (po ruszeniu wegetacji) i jesień (gdy nie ma upałów) to najbezpieczniejsze terminy,
rośliny z pojemników można sadzić przez cały sezon, ale latem trzeba pilnować podlewania.
Dołek zrób 2× szerszy niż bryła korzeniowa.
Ziemię wymieszaj z kompostem lub żyzną ziemią ogrodową.
Sadź na tej samej głębokości, na jakiej rosła w doniczce.
Po posadzeniu obficie podlej i ściółkuj (kora, zrębki).
Jeśli masz glebę ciężką i mokrą (glina, zastoiny), drenaż lub podniesienie rabaty może uratować rośliny. Tuja nie lubi „stania w wodzie”.
Pierwszy sezon jest kluczowy:
przez 2–4 tygodnie po posadzeniu: regularnie (w zależności od pogody),
potem: rzadziej, ale porządnie – lepiej podlać rzadziej dużą dawką niż codziennie po trochu.
W suszy podlewaj także starsze rośliny, bo przesuszenie często kończy się brązowieniem.
Bardzo pomaga. Ściółka:
trzyma wilgoć,
ogranicza chwasty,
stabilizuje temperaturę gleby,
poprawia warunki dla korzeni.
W praktyce żywopłoty ściółkowane rosną szybciej i równiej.
wiosna: nawóz do iglaków lub uniwersalny wieloskładnikowy,
do lipca/sierpnia: można zasilić drugi raz (zależnie od nawozu),
od końca lata: unikaj azotu; lepszy jest nawóz „jesienny” (potas/fosfor), jeśli stosujesz.
Nie przesadzaj z dawkami – przenawożenie potrafi przypalić korzenie.
Nie trzeba, ale warto przy żywopłocie:
cięcie powoduje zagęszczenie i wyrównanie ściany,
utrzymujesz docelową szerokość i kształt.
Odmiana naturalnie jest wąska, więc łatwiej ją „utrzymać w ryzach”.
Najczęściej:
wiosna (po ustąpieniu silnych mrozów),
ewentualnie lato (lekka korekta).
Unikaj mocnego cięcia późną jesienią – roślina może nie zdążyć się przygotować do zimy.
Skracaj głównie zielone przyrosty.
Nie wchodź zbyt głęboko w stare, „łyse” drewno, bo tuje gorzej odrastają z bardzo starych partii.
Lepiej ciąć częściej i delikatniej niż raz „na ostro”.
Tak, ale donica musi być:
duża i stabilna,
z odpływem,
z podłożem przepuszczalnym, a jednocześnie trzymającym wilgoć.
W pojemniku trzeba częściej podlewać i sensownie zabezpieczyć na zimę (osłona donicy, ustawienie w miejscu osłoniętym).
Zwykle tak – to odmiana żywotnika zachodniego, dobrze znosząca zimy. Najczęstszy problem zimą to nie mróz, a:
susza fizjologiczna (słońce + wiatr + zamarznięta gleba),
przesuszenie po jesieni bez podlania.
solidnie podlej jesienią, zanim ziemia zamarznie,
ściółkuj,
w wietrznych miejscach rozważ osłonę (np. mata cieniująca) w pierwszych sezonach,
w bezmroźne dni zimą, gdy jest sucho, można podlać.
Najczęstsze powody:
naturalne zasychanie starszych łusek wewnątrz,
zbyt mało światła i przewiewu w środku rośliny,
przesuszenie albo chwilowe zalanie korzeni,
przędziorki (szczególnie w upały).
Jeśli brązowienie jest mocne i postępuje, warto sprawdzić wilgotność gleby i obecność szkodników.
Zwykle:
przesuszenie (najczęściej),
zasolenie/przenawożenie,
uszkodzenia zimowe (wiatr/słońce),
choroby pędów (rzadziej, ale możliwe).
Pierwszy krok: ocenić podlewanie i drenaż. Drugi: obejrzeć pędy i ewentualnie wykonać oprysk zgodny z rozpoznaniem.
Korzenie są raczej gęste i płytkie (szczególnie na cięższych glebach), ale zwykle nie są tak agresywne jak np. topole czy wierzby. Problemem bywa konkurencja o wodę, nie „rozpychanie” konstrukcji. Przy chodniku zostaw sensowny pas ziemi i podlewanie w suszy.
Można, ale im starsza i większa, tym trudniej:
najlepiej przesadzać wczesną wiosną lub jesienią,
kluczowe jest zachowanie dużej bryły korzeniowej i intensywne podlewanie po zabiegu.
Najczęściej spotyka się:
przędziorki (osłabienie, matowienie, zasychanie),
mszyce (rzadziej),
choroby pędów przy stresie (przesuszenie, zalanie, uszkodzenia).
Profilaktyka: dobre stanowisko, regularne podlewanie w suszy, nieprzenawożenie, przewiew.
Bardzo. Smukła forma + złoty kolor świetnie wygląda:
przy elewacjach i ogrodzeniach,
w rytmie (szpaler),
w zestawieniu z trawami, żwirem, ciemnymi iglakami i formami kulistymi.
W skrócie:
‘Malonyana Aurea’: wąska, kolumnowa, złocista – mocny akcent pionowy.
‘Smaragd’: bardziej stożkowa, zielona, często wolniejsza i „elegancka”.
‘Brabant’: szybki, mocny wzrost, zwykle szerszy, częsty wybór na szybkie żywopłoty.
Jeśli chcesz „złoty, wąski słup” – ‘Malonyana Aurea’ trafia w punkt.
Krzewy iglaste to rośliny, które zapewniają ogrodowi strukturę i kolor przez cały rok. Zimozielone igły (lub łuski) budują tło dla rabat, podkreślają linie ścieżek, świetnie wyglądają w ogrodach nowoczesnych i naturalistycznych, a wiele odmian nadaje się także do donic na taras i balkon. W tej kategorii znajdziesz zarówno formy płożące i okrywowe, jak i kompaktowe krzewy kuliste czy stożkowe – idealne do małych i dużych przestrzeni.
Rabaty i obwódki – jako całoroczna „rama” dla bylin i traw.
Ogrody skalne i skarpy – odmiany płożące dobrze stabilizują podłoże.
Donice na taras/balkon – odmiany karłowe są dekoracyjne zimą i latem.
Żywopłoty i nasadzenia osłonowe – wybrane formy zagęszczają się i tworzą ekran.
Kompozycje całoroczne – łączenie różnych barw igieł (zielone, złote, niebieskawe).
Większość krzewów iglastych najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko półcienistych. Preferują glebę przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną. W miejscach ciężkich i podmokłych warto zastosować drenaż lub rozluźnić podłoże (piasek/żwir) – to kluczowe dla zdrowych korzeni.
Sadź w dobrze przygotowanej, odchwaszczonej ziemi.
Po posadzeniu obficie podlej i wyściółkuj (kora/żwir) – ogranicza to parowanie i chwasty.
Zachowaj odpowiednie odstępy zależnie od docelowej szerokości odmiany (szczególnie ważne u płożących jałowców i mikrobioty).
Podlewanie: regularne po posadzeniu; później głównie w suszy. Zimą (w bezmroźne dni) warto podlać rośliny zimozielone, szczególnie w słońcu i wietrze.
Nawożenie: wiosną nawozem do iglaków; nie nawozić późnym latem/jesienią azotem.
Cięcie: zwykle minimalne – formujące i sanitarne. U form żywopłotowych cięcie wykonuj tak, by dół był nieco szerszy niż góra (lepsze doświetlenie).
Donice: wymagają częstszego podlewania, solidnego drenażu i ochrony bryły korzeniowej na zimę.
Przed zakupem zwróć uwagę na:
pokrój (płożący, kulisty, kolumnowy, stożkowy),
docelową wysokość i szerokość,
tempo wzrostu,
barwę igieł i jej sezonowe zmiany,
mrozoodporność i odporność na słońce/wiatr,
zastosowanie: skarpa, donica, rabata, żywopłot, okrywa.
Krzewy iglaste w donicach to najpewniejszy wybór, jeśli zależy Ci na całorocznej zieleni na balkonie lub tarasie. W tej kategorii znajdziesz odmiany o zwartej budowie i dekoracyjnych igłach, które świetnie prezentują się w pojemnikach: od form kulistych i poduszkowych, po smukłe kolumny idealne do stworzenia „zielonej osłony”. Iglaki są estetyczne przez cały rok, a przy właściwym doborze donicy i podłoża pozostają efektowne i łatwe w prowadzeniu.
kompozycje w donicach przy wejściu, na narożnikach tarasu, przy balustradach
naturalna osłona od wiatru i spojrzeń (formy wyższe/kolumnowe w skrzyniach)
całoroczne zestawy z trawami ozdobnymi, wrzosami, żurawkami i roślinami sezonowymi
Słoneczny taras: wybieraj odmiany odporne na przesychanie oraz większe pojemniki (stabilniejsza wilgotność).
Półcień: postaw na rośliny o zwartej formie i pewnym wybarwieniu.
Mały balkon: najlepsze są odmiany wolno rosnące, naturalnie kompaktowe – mniej pracy i dłużej zachowują proporcje.
donica z odpływem + warstwa drenażu (żwir/keramzyt) to podstawa
podłoże żyzne, ale przepuszczalne; nie dopuszczaj do zalegania wody
podlewanie regularne w sezonie; zimą oszczędnie, ale bez przesuszania bryły
zimą warto ocieplić donicę i ustawić ją w miejscu mniej wietrznym
Soliter to krzew iglasty „na pierwszy plan” – pojedynczy akcent, który buduje kompozycję przez cały rok. W tej kategorii znajdziesz odmiany o wyrazistym pokroju (kolumnowe, kuliste, przewieszające) i mocnym kolorze igieł, idealne do ekspozycji w centralnym punkcie rabaty, przy wejściu, na trawniku lub w dużej donicy.
Najczęstsze zastosowania:
punkt centralny rabaty i trawnika
akcent przy wejściu / tarasie / ścieżce
kompozycje żwirowe i nowoczesne nasadzenia
soliter w donicy (większe pojemniki)
Ile sztuk na 1 metr żywopłotu?
Najczęściej 2–3 szt./mb dla odmian wąskich i 1,5–2 szt./mb dla szerszych, zależnie od efektu i tempa wzrostu.
Kiedy najlepiej sadzić iglaki na żywopłot?
Najbezpieczniej wiosną lub wczesną jesienią, aby rośliny zdążyły się ukorzenić przed skrajnymi temperaturami.
Czy żywopłot trzeba ciąć?
Dla gęstości i równej linii – tak. Żywopłot formowany wymaga regularnego cięcia; naturalny zwykle tylko korekty.
Jak ograniczyć brązowienie i przesychanie zimą?
Pomaga ściółkowanie, podlanie przed mrozami (gdy jest sucho) i osłona w wietrznych lokalizacjach.
Żywopłot z krzewów iglastych to jedna z najbardziej funkcjonalnych „inwestycji” w ogrodzie. Daje prywatność przez cały rok, osłania przed wiatrem, kurzem i hałasem, porządkuje przestrzeń oraz tworzy estetyczne tło dla rabat, trawnika i tarasu. W przeciwieństwie do wielu żywopłotów liściastych, iglaki utrzymują ulistnienie (igły/łuski) zimą, dzięki czemu ogród nie traci osłony w najbardziej wymagającym sezonie. W tej kategorii zebraliśmy odmiany szczególnie przydatne do nasadzeń szpalerowych: zarówno na żywopłoty formowane (równe, geometryczne, regularnie strzyżone), jak i żywopłoty naturalne (luźniejsze, mniej cięcia, bardziej krajobrazowy efekt).
Żywopłot formowany
To klasyczna „zielona ściana”: równa linia, duża gęstość, mocny efekt porządku i elegancji. Wymaga systematycznego cięcia (zwykle 1–2 razy w sezonie), ale odwdzięcza się perfekcyjnym wyglądem i najwyższą szczelnością.
Żywopłot naturalny
Mniej formalny, często złożony z odmian o dekoracyjnym pokroju i zróżnicowanej fakturze. Cięcie ogranicza się do korekty i utrzymania szerokości. Dobrze wygląda w ogrodach naturalistycznych, wiejskich i nowoczesnych, gdzie zależy nam na miękkich liniach.
Żywopłot mieszany
Coraz popularniejszy: łączy iglaki o różnej barwie i pokroju, a czasem również zimozielone liściaste. Daje efekt „premium”, ale wymaga świadomego doboru (tempo wzrostu, docelowa szerokość, podobne wymagania siedliskowe).
To najczęstszy powód rozczarowań. Iglaki sadzone w nieodpowiednim świetle gorzej się zagęszczają, mogą słabiej wybarwiać igły i częściej tracą wigor.
Słońce: najlepsze dla większości odmian żywopłotowych – wzrost jest mocniejszy, rośliny szybciej się domykają.
Półcień: wiele odmian radzi sobie dobrze, ale może wymagać lepszej gleby i stabilniejszej wilgotności.
Cień: wybieraj wyłącznie rośliny rzeczywiście tolerujące cień (w praktyce jest ich mniej niż w opisach marketingowych).
To parametr, który determinuje wszystko: rozstawę, częstotliwość cięcia i czas do uzyskania „pełnej ściany”.
Szybkorosnące szybciej dadzą efekt, ale częściej wymagają cięcia i pilnowania szerokości.
Wolnorosnące budują żywopłot wolniej, za to utrzymują ładniejszą strukturę i są łatwiejsze w kontroli.
Jeśli żywopłot ma rosnąć „w wąskim pasie”, unikaj odmian, które naturalnie się rozchodzą na boki. Wąskie formy kolumnowe pozwalają uzyskać dużą wysokość bez zabierania przestrzeni użytkowej.
Nie wszystkie iglaki reagują na cięcie równie dobrze. W żywopłocie liczy się zdolność do wypuszczania młodych przyrostów i utrzymywania zieleni od dołu.
W praktyce żywopłot rośnie w trudniejszym miejscu niż „soliter”: przy ogrodzeniu, w pasie przesuszanym przez wiatr, często na gorszej ziemi. Dlatego lepiej wybierać odmiany stabilne i budować dla nich dobre warunki startowe (gleba, ściółka, podlewanie).
Nawet najlepsza odmiana nie pokaże potencjału, jeśli zostanie posadzona w jałowym, zbitym lub skrajnie suchym pasie ziemi.
Najlepsza praktyka to przygotowanie całego ciągłego pasa pod żywopłot, a nie pojedynczych dołków. Rośliny szybciej się łączą, a system korzeniowy pracuje w podobnych warunkach na całej długości.
Gleby ciężkie, gliniaste: rozluźnij, popraw drenaż, unikaj „misek” zatrzymujących wodę.
Gleby lekkie, piaszczyste: wzbogacaj materią organiczną i koniecznie ściółkuj – to stabilizuje wilgotność.
Ściółkowanie (kora, zrębki): ogranicza parowanie, stabilizuje temperaturę gleby i ułatwia utrzymanie czystości pod żywopłotem.
Rozstawa zależy od trzech rzeczy: wielkości sadzonek, docelowej gęstości oraz tempa wzrostu odmiany.
Jeśli zależy Ci na szybkim „domknięciu”, sadź gęściej.
Jeśli żywopłot ma rosnąć długo w jednym miejscu i będzie regularnie cięty, unikaj przesadnego zagęszczenia – rośliny będą konkurować o wodę i szybciej „łapać stres”.
Orientacyjnie w praktyce ogrodowej często przyjmuje się:
odmiany wąskie / kolumnowe: ok. 2–3 szt./mb
odmiany szersze: ok. 1,5–2 szt./mb
Ważne: żywopłot na terenach suchych lub bez nawadniania lepiej sadzić minimalnie rzadziej, ale zapewnić lepsze warunki glebowe i ściółkę – to da stabilniejszy, zdrowszy efekt.
Pierwsze dwa sezony po posadzeniu decydują o wszystkim. Żywopłot to wiele roślin konkurujących obok siebie o wodę i składniki.
Po posadzeniu podlej obficie i regularnie kontroluj wilgotność w pasie korzeniowym.
W okresach suszy lepsze jest rzadsze, ale głębokie podlewanie niż codzienne „po trochu”.
Przy długim żywopłocie warto rozważyć linię kroplującą – stabilizuje wzrost i ogranicza stres wodny.
Wiosną sprawdzi się nawóz do iglaków (z dodatkiem magnezu), a latem ostrożnie – zbyt późne nawożenie azotem może osłabiać przygotowanie do zimy.
Jeśli rośliny mają wyraźnie słabszy kolor, rozważ diagnostykę pH i zasobności (często problemem nie jest „brak nawozu”, tylko zła dostępność składników).
Żywopłot iglasty najładniej wygląda wtedy, gdy jest gęsty od samej ziemi. To wymaga konsekwencji.
Najważniejsza zasada formowania:
Żywopłot powinien być minimalnie szerszy u dołu niż u góry (lekki trapez). Dzięki temu dolne partie mają światło, nie przerzedzają się i nie „łysieją”.
Żywopłoty formowane tnie się zwykle 1–2 razy w sezonie, zależnie od tempa wzrostu.
Żywopłoty naturalne: tylko korekta szerokości i usuwanie przyrostów zaburzających linię.
Uwaga praktyczna: zbyt mocne, jednorazowe cięcie „na stare drewno” może pogorszyć regenerację u części iglaków. Zdecydowanie lepiej prowadzić rośliny regularnie i stopniowo.
W polskim klimacie częstym problemem nie jest sam mróz, tylko zimowe przesuszenie: roślina paruje w słoneczne, wietrzne dni, a zamarznięta gleba ogranicza pobór wody.
Co pomaga:
ściółka,
podlewanie jesienne (gdy jesień jest sucha),
osłona w najbardziej wietrznych miejscach,
unikanie przesuszenia w sezonie jesiennym (roślina „wchodzi w zimę” w gorszej kondycji).
Sadzenie w nieprzygotowanej, zbitej ziemi „wzdłuż ogrodzenia”.
Zbyt mało wody w pierwszym sezonie (rośliny przetrwają, ale nie budują gęstości).
Brak ściółki – pas szybko przesycha i zarasta.
Zbyt wąskie miejsce na odmiany szerokie – po kilku latach żywopłot „wchodzi” na trawnik lub ścieżkę.
Strzyżenie „w słupek” (pionowe ściany) bez poszerzenia podstawy – dół traci światło i przerzedza się.
Późne nawożenie azotem – roślina dłużej rośnie, ale gorzej zimuje.
Ekran prywatności przy tarasie i strefie wypoczynku.
Pas wiatrochronny na otwartych działkach.
Zielone tło dla rabat z bylin, traw i hortensji.
Podział przestrzeni (np. oddzielenie warzywnika, strefy gospodarczej lub miejsca na kompost).
Żywopłot frontowy – reprezentacyjna linia przy wjeździe, szczególnie w odmianach o zwartym pokroju.
Wybierając rośliny do żywopłotu, warto trzymać się jednej, sprawdzonej odmiany na dłuższych odcinkach – zapewnia to równy wzrost i jednolity kolor. Przy krótszych fragmentach można pozwolić sobie na kompozycje mieszane (np. kontrast faktur i barw), pamiętając jednak o podobnych wymaganiach siedliskowych.
Jeżeli zależy Ci na szybkim efekcie, wybieraj większe sadzonki i gęstszą rozstawę. Jeśli priorytetem jest długowieczność i łatwe utrzymanie, lepsze będzie rozsądne tempo wzrostu, dobre podłoże i regularna pielęgnacja w pierwszych sezonach.
Nikt jeszcze nie napisał recenzji do tego produktu. Bądź pierwszy i napisz recenzję.
Tylko zarejestrowani klienci mogą pisać recenzje do produktów. Jeżeli posiadasz konto w naszym sklepie zaloguj się na nie, jeżeli nie załóż bezpłatne konto i napisz recenzję.
