Koszt wysyłki: od 10,00 zł
Numer katalogowy: 388951959
Kod producenta: MAGC2CISDAV
Stan magazynowy: 
Waga: 3,00 kg
Wysokość sadzonki bez doniczki 20-30: 
Rozmiar doniczki C2 - 2 litrowa: 
Cis pospolity ‘David’ (Taxus baccata ‘David’) to elegancka, zimozielona odmiana o zwartym, wąskokolumnowym pokroju. Jej największym atutem są dekoracyjne, ciemnozielone igły z wyraźnym złocistożółtym obrzeżeniem. Młode przyrosty mają intensywnie żółtą barwę, dzięki czemu roślina efektownie rozświetla rabaty przez cały rok.
Odmiana rośnie wolno, zachowując regularną i gęstą formę bez konieczności częstego przycinania. Po około 10 latach osiąga zwykle około 1,5 m wysokości, a docelowo dorasta do około 2–3 m. Dzięki niewielkiej szerokości sprawdzi się również w małych ogrodach oraz miejscach, w których brakuje przestrzeni dla rozłożystych krzewów.
Cis ‘David’ prezentuje się atrakcyjnie niezależnie od pory roku. Zimą jego zielono-złociste igły ożywiają ogród, natomiast wiosną uwagę przyciągają jasne, złociste przyrosty. Jest to odmiana męska, dlatego nie wytwarza czerwonych owoców.
Krzew doskonale nadaje się jako:
soliter na trawniku lub reprezentacyjnej rabacie,
pionowy akcent w kompozycjach z iglakami i bylinami,
roślina do nasadzeń przy wejściu do domu,
element szpalerów i formowanych żywopłotów,
ozdoba ogrodów nowoczesnych, klasycznych i naturalistycznych,
roślina do dużych pojemników na tarasie lub patio.
Cis pospolity ‘David’ najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub półcienistym. W miejscach dobrze oświetlonych jego złociste wybarwienie jest najbardziej intensywne.
Preferuje glebę:
żyzną i próchniczną,
przepuszczalną,
umiarkowanie wilgotną,
o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym.
Należy unikać podłoża podmokłego oraz długotrwałego przesuszania bryły korzeniowej. Po posadzeniu roślinę warto regularnie podlewać i wyściółkować korą, która ograniczy parowanie wody oraz rozwój chwastów.
Odmiana naturalnie tworzy zwartą, kolumnową sylwetkę, dlatego zazwyczaj nie wymaga intensywnego formowania. Cis bardzo dobrze znosi jednak cięcie, co pozwala łatwo regulować jego wysokość i szerokość. Przycinanie najlepiej wykonać wiosną lub pod koniec lata.
zachowuje dekoracyjne igły przez cały rok,
wyróżnia się zielono-złocistym wybarwieniem,
tworzy smukłą, regularną kolumnę,
rośnie wolno i nie zajmuje dużo miejsca,
dobrze znosi przycinanie i formowanie,
nadaje się do gruntu oraz dużych donic,
pasuje do wielu stylów ogrodowych.
Cis pospolity ‘David’ to doskonały wybór dla osób szukających efektownej, zimozielonej rośliny o eleganckim pokroju i niewielkich wymaganiach. Posadzony pojedynczo lub w grupie stanie się trwałą ozdobą ogrodu na wiele lat.
Uwaga: cis jest rośliną trującą – żadnej części rośliny nie należy spożywać.
Krzewy iglaste to rośliny, które zapewniają ogrodowi strukturę i kolor przez cały rok. Zimozielone igły (lub łuski) budują tło dla rabat, podkreślają linie ścieżek, świetnie wyglądają w ogrodach nowoczesnych i naturalistycznych, a wiele odmian nadaje się także do donic na taras i balkon. W tej kategorii znajdziesz zarówno formy płożące i okrywowe, jak i kompaktowe krzewy kuliste czy stożkowe – idealne do małych i dużych przestrzeni.
Rabaty i obwódki – jako całoroczna „rama” dla bylin i traw.
Ogrody skalne i skarpy – odmiany płożące dobrze stabilizują podłoże.
Donice na taras/balkon – odmiany karłowe są dekoracyjne zimą i latem.
Żywopłoty i nasadzenia osłonowe – wybrane formy zagęszczają się i tworzą ekran.
Kompozycje całoroczne – łączenie różnych barw igieł (zielone, złote, niebieskawe).
Większość krzewów iglastych najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko półcienistych. Preferują glebę przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną. W miejscach ciężkich i podmokłych warto zastosować drenaż lub rozluźnić podłoże (piasek/żwir) – to kluczowe dla zdrowych korzeni.
Sadź w dobrze przygotowanej, odchwaszczonej ziemi.
Po posadzeniu obficie podlej i wyściółkuj (kora/żwir) – ogranicza to parowanie i chwasty.
Zachowaj odpowiednie odstępy zależnie od docelowej szerokości odmiany (szczególnie ważne u płożących jałowców i mikrobioty).
Podlewanie: regularne po posadzeniu; później głównie w suszy. Zimą (w bezmroźne dni) warto podlać rośliny zimozielone, szczególnie w słońcu i wietrze.
Nawożenie: wiosną nawozem do iglaków; nie nawozić późnym latem/jesienią azotem.
Cięcie: zwykle minimalne – formujące i sanitarne. U form żywopłotowych cięcie wykonuj tak, by dół był nieco szerszy niż góra (lepsze doświetlenie).
Donice: wymagają częstszego podlewania, solidnego drenażu i ochrony bryły korzeniowej na zimę.
Przed zakupem zwróć uwagę na:
pokrój (płożący, kulisty, kolumnowy, stożkowy),
docelową wysokość i szerokość,
tempo wzrostu,
barwę igieł i jej sezonowe zmiany,
mrozoodporność i odporność na słońce/wiatr,
zastosowanie: skarpa, donica, rabata, żywopłot, okrywa.
Skalniak to miejsce, gdzie liczy się trwałość, struktura i całoroczna dekoracyjność. Iglaki na skalniak spełniają te warunki perfekcyjnie: tworzą zwarte kępy, poduszki i kobierce, dobrze znoszą okresowe przesuszenie, a ich igły w odcieniach zieleni, srebra, błękitu czy złota budują kompozycję nawet zimą.
W tej kategorii znajdziesz odmiany szczególnie polecane do założeń żwirowych i kamiennych:
jałowce płożące i łuskowe – niezastąpione jako rośliny okrywowe na słońce i skarpy,
miniaturowe świerki i cyprysiki – do skalniaków w formie poduszkowej lub stożkowej,
karłowe sosny – dla osób szukających „mocnego” akcentu o naturalnym charakterze,
żywotniki i odmiany o zwartej bryle – jako kontrast do roślin płożących i kamienia.
Stanowisko: zwykle słońce (większość odmian wybarwia się wtedy najlepiej).
Podłoże: przepuszczalne, najlepiej z dodatkiem żwiru; kluczowy jest odpływ wody.
Kompozycja: łącz formy płożące (tło) z „punktami” (karłowe stożki/kule).
Pielęgnacja: ograniczona – podlewanie po posadzeniu i w dłuższej suszy, lekkie cięcie korekcyjne wiosną lub latem (zależnie od gatunku).
Jeśli urządzasz skalniak od zera lub modernizujesz istniejącą rabatę kamienną, postaw na iglaki o wolnym wzroście – łatwiej utrzymać proporcje kompozycji i ograniczyć późniejszą pielęgnację.
Całoroczna dekoracja – zieleń także zimą
Dobre do słońca, na skarpy i rabaty żwirowe
Różnorodne kolory igieł: zielone, srebrne, niebieskawe, złote
Wiele odmian karłowych i płożących – idealnych do małych ogrodów
Rośliny stabilizujące podłoże i domykające kompozycje przy kamieniu
Krzewy iglaste w donicach to najpewniejszy wybór, jeśli zależy Ci na całorocznej zieleni na balkonie lub tarasie. W tej kategorii znajdziesz odmiany o zwartej budowie i dekoracyjnych igłach, które świetnie prezentują się w pojemnikach: od form kulistych i poduszkowych, po smukłe kolumny idealne do stworzenia „zielonej osłony”. Iglaki są estetyczne przez cały rok, a przy właściwym doborze donicy i podłoża pozostają efektowne i łatwe w prowadzeniu.
kompozycje w donicach przy wejściu, na narożnikach tarasu, przy balustradach
naturalna osłona od wiatru i spojrzeń (formy wyższe/kolumnowe w skrzyniach)
całoroczne zestawy z trawami ozdobnymi, wrzosami, żurawkami i roślinami sezonowymi
Słoneczny taras: wybieraj odmiany odporne na przesychanie oraz większe pojemniki (stabilniejsza wilgotność).
Półcień: postaw na rośliny o zwartej formie i pewnym wybarwieniu.
Mały balkon: najlepsze są odmiany wolno rosnące, naturalnie kompaktowe – mniej pracy i dłużej zachowują proporcje.
donica z odpływem + warstwa drenażu (żwir/keramzyt) to podstawa
podłoże żyzne, ale przepuszczalne; nie dopuszczaj do zalegania wody
podlewanie regularne w sezonie; zimą oszczędnie, ale bez przesuszania bryły
zimą warto ocieplić donicę i ustawić ją w miejscu mniej wietrznym
Soliter to krzew iglasty „na pierwszy plan” – pojedynczy akcent, który buduje kompozycję przez cały rok. W tej kategorii znajdziesz odmiany o wyrazistym pokroju (kolumnowe, kuliste, przewieszające) i mocnym kolorze igieł, idealne do ekspozycji w centralnym punkcie rabaty, przy wejściu, na trawniku lub w dużej donicy.
Najczęstsze zastosowania:
punkt centralny rabaty i trawnika
akcent przy wejściu / tarasie / ścieżce
kompozycje żwirowe i nowoczesne nasadzenia
soliter w donicy (większe pojemniki)
Całoroczna forma i kolor – kompozycja nie „znika” zimą.
Naturalna faktura – igły i łuski świetnie kontrastują z trawami, bylinami i roślinami o dużych liściach.
Stabilizacja kompozycji – iglaki budują tło i „kotwice” widokowe, gdy byliny przekwitną.
Niska pielęgnacja – wiele odmian dobrze znosi suszę i nie wymaga regularnego cięcia.
Stawiaj na pokroje płożące, nieregularne i miękkie w odbiorze (zamiast geometrycznych stożków, jeśli celem jest efekt „dzikiej natury”).
Sadź w luźnych grupach i powtarzaj odmiany w kilku miejscach, aby uzyskać spójność.
Łącz iglaki z: trawami ozdobnymi, bylinami preriowymi (jeżówki, rudbekie, szałwie), roślinami okrywowymi i wrzosowatymi – uzyskasz naturalny, warstwowy wygląd.
rabaty naturalistyczne i preriowe
obrzeża ścieżek i skarpy (szczególnie formy płożące)
ogrody leśne, wrzosowiska, ogrody żwirowe
kompozycje przy tarasie jako „zielone tło” przez cały rok
Wskazówka: jeśli zależy Ci na naturalnym efekcie, dobieraj rośliny nie tylko kolorem, ale też fakturą (drobne igły + delikatne trawy + większe liście bylin).
Ile sztuk na 1 metr żywopłotu?
Najczęściej 2–3 szt./mb dla odmian wąskich i 1,5–2 szt./mb dla szerszych, zależnie od efektu i tempa wzrostu.
Kiedy najlepiej sadzić iglaki na żywopłot?
Najbezpieczniej wiosną lub wczesną jesienią, aby rośliny zdążyły się ukorzenić przed skrajnymi temperaturami.
Czy żywopłot trzeba ciąć?
Dla gęstości i równej linii – tak. Żywopłot formowany wymaga regularnego cięcia; naturalny zwykle tylko korekty.
Jak ograniczyć brązowienie i przesychanie zimą?
Pomaga ściółkowanie, podlanie przed mrozami (gdy jest sucho) i osłona w wietrznych lokalizacjach.
Żywopłot z krzewów iglastych to jedna z najbardziej funkcjonalnych „inwestycji” w ogrodzie. Daje prywatność przez cały rok, osłania przed wiatrem, kurzem i hałasem, porządkuje przestrzeń oraz tworzy estetyczne tło dla rabat, trawnika i tarasu. W przeciwieństwie do wielu żywopłotów liściastych, iglaki utrzymują ulistnienie (igły/łuski) zimą, dzięki czemu ogród nie traci osłony w najbardziej wymagającym sezonie. W tej kategorii zebraliśmy odmiany szczególnie przydatne do nasadzeń szpalerowych: zarówno na żywopłoty formowane (równe, geometryczne, regularnie strzyżone), jak i żywopłoty naturalne (luźniejsze, mniej cięcia, bardziej krajobrazowy efekt).
Żywopłot formowany
To klasyczna „zielona ściana”: równa linia, duża gęstość, mocny efekt porządku i elegancji. Wymaga systematycznego cięcia (zwykle 1–2 razy w sezonie), ale odwdzięcza się perfekcyjnym wyglądem i najwyższą szczelnością.
Żywopłot naturalny
Mniej formalny, często złożony z odmian o dekoracyjnym pokroju i zróżnicowanej fakturze. Cięcie ogranicza się do korekty i utrzymania szerokości. Dobrze wygląda w ogrodach naturalistycznych, wiejskich i nowoczesnych, gdzie zależy nam na miękkich liniach.
Żywopłot mieszany
Coraz popularniejszy: łączy iglaki o różnej barwie i pokroju, a czasem również zimozielone liściaste. Daje efekt „premium”, ale wymaga świadomego doboru (tempo wzrostu, docelowa szerokość, podobne wymagania siedliskowe).
To najczęstszy powód rozczarowań. Iglaki sadzone w nieodpowiednim świetle gorzej się zagęszczają, mogą słabiej wybarwiać igły i częściej tracą wigor.
Słońce: najlepsze dla większości odmian żywopłotowych – wzrost jest mocniejszy, rośliny szybciej się domykają.
Półcień: wiele odmian radzi sobie dobrze, ale może wymagać lepszej gleby i stabilniejszej wilgotności.
Cień: wybieraj wyłącznie rośliny rzeczywiście tolerujące cień (w praktyce jest ich mniej niż w opisach marketingowych).
To parametr, który determinuje wszystko: rozstawę, częstotliwość cięcia i czas do uzyskania „pełnej ściany”.
Szybkorosnące szybciej dadzą efekt, ale częściej wymagają cięcia i pilnowania szerokości.
Wolnorosnące budują żywopłot wolniej, za to utrzymują ładniejszą strukturę i są łatwiejsze w kontroli.
Jeśli żywopłot ma rosnąć „w wąskim pasie”, unikaj odmian, które naturalnie się rozchodzą na boki. Wąskie formy kolumnowe pozwalają uzyskać dużą wysokość bez zabierania przestrzeni użytkowej.
Nie wszystkie iglaki reagują na cięcie równie dobrze. W żywopłocie liczy się zdolność do wypuszczania młodych przyrostów i utrzymywania zieleni od dołu.
W praktyce żywopłot rośnie w trudniejszym miejscu niż „soliter”: przy ogrodzeniu, w pasie przesuszanym przez wiatr, często na gorszej ziemi. Dlatego lepiej wybierać odmiany stabilne i budować dla nich dobre warunki startowe (gleba, ściółka, podlewanie).
Nawet najlepsza odmiana nie pokaże potencjału, jeśli zostanie posadzona w jałowym, zbitym lub skrajnie suchym pasie ziemi.
Najlepsza praktyka to przygotowanie całego ciągłego pasa pod żywopłot, a nie pojedynczych dołków. Rośliny szybciej się łączą, a system korzeniowy pracuje w podobnych warunkach na całej długości.
Gleby ciężkie, gliniaste: rozluźnij, popraw drenaż, unikaj „misek” zatrzymujących wodę.
Gleby lekkie, piaszczyste: wzbogacaj materią organiczną i koniecznie ściółkuj – to stabilizuje wilgotność.
Ściółkowanie (kora, zrębki): ogranicza parowanie, stabilizuje temperaturę gleby i ułatwia utrzymanie czystości pod żywopłotem.
Rozstawa zależy od trzech rzeczy: wielkości sadzonek, docelowej gęstości oraz tempa wzrostu odmiany.
Jeśli zależy Ci na szybkim „domknięciu”, sadź gęściej.
Jeśli żywopłot ma rosnąć długo w jednym miejscu i będzie regularnie cięty, unikaj przesadnego zagęszczenia – rośliny będą konkurować o wodę i szybciej „łapać stres”.
Orientacyjnie w praktyce ogrodowej często przyjmuje się:
odmiany wąskie / kolumnowe: ok. 2–3 szt./mb
odmiany szersze: ok. 1,5–2 szt./mb
Ważne: żywopłot na terenach suchych lub bez nawadniania lepiej sadzić minimalnie rzadziej, ale zapewnić lepsze warunki glebowe i ściółkę – to da stabilniejszy, zdrowszy efekt.
Pierwsze dwa sezony po posadzeniu decydują o wszystkim. Żywopłot to wiele roślin konkurujących obok siebie o wodę i składniki.
Po posadzeniu podlej obficie i regularnie kontroluj wilgotność w pasie korzeniowym.
W okresach suszy lepsze jest rzadsze, ale głębokie podlewanie niż codzienne „po trochu”.
Przy długim żywopłocie warto rozważyć linię kroplującą – stabilizuje wzrost i ogranicza stres wodny.
Wiosną sprawdzi się nawóz do iglaków (z dodatkiem magnezu), a latem ostrożnie – zbyt późne nawożenie azotem może osłabiać przygotowanie do zimy.
Jeśli rośliny mają wyraźnie słabszy kolor, rozważ diagnostykę pH i zasobności (często problemem nie jest „brak nawozu”, tylko zła dostępność składników).
Żywopłot iglasty najładniej wygląda wtedy, gdy jest gęsty od samej ziemi. To wymaga konsekwencji.
Najważniejsza zasada formowania:
Żywopłot powinien być minimalnie szerszy u dołu niż u góry (lekki trapez). Dzięki temu dolne partie mają światło, nie przerzedzają się i nie „łysieją”.
Żywopłoty formowane tnie się zwykle 1–2 razy w sezonie, zależnie od tempa wzrostu.
Żywopłoty naturalne: tylko korekta szerokości i usuwanie przyrostów zaburzających linię.
Uwaga praktyczna: zbyt mocne, jednorazowe cięcie „na stare drewno” może pogorszyć regenerację u części iglaków. Zdecydowanie lepiej prowadzić rośliny regularnie i stopniowo.
W polskim klimacie częstym problemem nie jest sam mróz, tylko zimowe przesuszenie: roślina paruje w słoneczne, wietrzne dni, a zamarznięta gleba ogranicza pobór wody.
Co pomaga:
ściółka,
podlewanie jesienne (gdy jesień jest sucha),
osłona w najbardziej wietrznych miejscach,
unikanie przesuszenia w sezonie jesiennym (roślina „wchodzi w zimę” w gorszej kondycji).
Sadzenie w nieprzygotowanej, zbitej ziemi „wzdłuż ogrodzenia”.
Zbyt mało wody w pierwszym sezonie (rośliny przetrwają, ale nie budują gęstości).
Brak ściółki – pas szybko przesycha i zarasta.
Zbyt wąskie miejsce na odmiany szerokie – po kilku latach żywopłot „wchodzi” na trawnik lub ścieżkę.
Strzyżenie „w słupek” (pionowe ściany) bez poszerzenia podstawy – dół traci światło i przerzedza się.
Późne nawożenie azotem – roślina dłużej rośnie, ale gorzej zimuje.
Ekran prywatności przy tarasie i strefie wypoczynku.
Pas wiatrochronny na otwartych działkach.
Zielone tło dla rabat z bylin, traw i hortensji.
Podział przestrzeni (np. oddzielenie warzywnika, strefy gospodarczej lub miejsca na kompost).
Żywopłot frontowy – reprezentacyjna linia przy wjeździe, szczególnie w odmianach o zwartym pokroju.
Wybierając rośliny do żywopłotu, warto trzymać się jednej, sprawdzonej odmiany na dłuższych odcinkach – zapewnia to równy wzrost i jednolity kolor. Przy krótszych fragmentach można pozwolić sobie na kompozycje mieszane (np. kontrast faktur i barw), pamiętając jednak o podobnych wymaganiach siedliskowych.
Jeżeli zależy Ci na szybkim efekcie, wybieraj większe sadzonki i gęstszą rozstawę. Jeśli priorytetem jest długowieczność i łatwe utrzymanie, lepsze będzie rozsądne tempo wzrostu, dobre podłoże i regularna pielęgnacja w pierwszych sezonach.
Nikt jeszcze nie napisał recenzji do tego produktu. Bądź pierwszy i napisz recenzję.
Tylko zarejestrowani klienci mogą pisać recenzje do produktów. Jeżeli posiadasz konto w naszym sklepie zaloguj się na nie, jeżeli nie załóż bezpłatne konto i napisz recenzję.
